คนเรา มักคิดว่าตัวเองไม่พร้อมที่จะเริ่มทำอะไรเพื่อใคร
ไหนจะติดเรื่องเวลาและโอกาส แต่จริงๆ แล้ว เราอย่าไปรอความพร้อม
เพราะเราก็จะรอไปเรื่อยๆ ฉะนั้นแล้ว
ถ้าคิดว่าสิ่งที่เราคิดรอบคอบแล้วว่าจะทำเป็นสิ่งที่ดีก็ทำไปเลย
ทำอะไรได้ก็ทำไป(แต่ต้องไม่เดือดร้อนคนอื่น) ปัญหาที่เกิดมาทีหลังจะบอกเราเองว่าตรงไหนที่เราไม่พร้อม...เราจะเรียนรู้ได้ก็ต่อเมื่อเราต้องมีความเชื่อมั่นในตัวเองก่อน
เชื่อมั่นว่าตัวเองจะต้องทำได้ ไม่มีอะไรในโลกนี้ ที่เราทำไม่ได้
นอกจากเสียว่าเราไม่ตั้งใจที่จะทำมันจริงๆ คือยอมแพ้มันเสียก่อนที่จะลงมือทำ
เมื่อยังก้าวไปไม่ถึง เราต้องเรียนรู้ที่จะพัฒนาตัวเองไปด้วย
หาจุดด้อยและแก้ไขปัญหาและอุปสรรค ที่สำคัญต้องไม่ย่อท้อที่จะพยายามจนกว่าจะสำเร็จ
คนเราต้องเรียนรู้อะไรบางอย่างได้เสมอและต้องกล้าที่จะก้าวออกไปแสวงหามัน
ไม่ต้องคิดที่จะไปต่อสู้กับใครคนอื่นเค้า แต่จงสู้กับใจตัวเอง...แค่ฟันฝ่าอุปสรรคชนะใจตัวเองได้ก็เท่ากับว่า
เราได้เริ่มต้นก้าวข้ามความสำเร็จไปอีกหนึ่งขั้นแล้วล่ะคะ.... “อย่ากลัวที่จะก้าวยาว ๆ
เมื่อต้องข้ามอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่”
การที่เราจะเลือกที่จะรัก
หรือจะตัดสินใจอยู่กับใครซักคน เราคิดถึงอะไรเป็นอันดับแรก หน้าตา ฐานะ
หน้าที่การงาน หรือแค่อยู่ด้วยแล้วมีความสุขจริงๆ? ที่จริงแล้วการเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับความรักเป็นเรื่องที่ฉันเองหนักใจที่จะเขียนมากที่สุด
เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง และจบลงยังไงให้มันดูสวยงาม...เพราะสำหรับฉันแล้ว
“ความรัก” ยังเป็นเรื่องที่ดีสำหรับฉันเสมอ... ความรักครั้งแรกของฉันเกิดขึ้นเมื่อ
14 ปีที่แล้ว (โห..ฟังดูเหมือนนานจังเลยแฮะ).... เรื่องราวการเดินทางความรักของฉันเกิดจากความสนิทสนม
ใกล้ชิดกัน บ้านฉันกับเขาอยู่ติดรั้วเดียวกัน เราเจอหน้ากันทุกวัน พูดคุยหยอกล้อกันทุกวัน
จากความสนิทสนมใกล้ชิดจึงก่อเกิดความรักขึ้นมา และเราก็เริ่มคบกันแบบจริงจัง...1
ปี...3 ปี...5...ปี...และ 7 ปี...วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่แล้ววันหนึ่งความรักนั้นก็จบลงมีอันต้องเลิกรากันไป
(แบบไม่สวยงามสักเท่าไหร่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาถรรพ์เลข 7 รึปล่าว
อันนี้ไม่ทราบเหมือนกัน) ฉันคิดว่าคนเราเกิดมาเพื่อพบกัน เพื่อมีวันเวลาที่ดีด้วยกัน
และเพื่อพรากจากกันในที่สุด ไม่ช้าก็เร็ว อันนี้ก็เห็นจะจริง เมื่อเราเริ่มต้นมีความรัก
. . ทุกอย่างมันก็เหมือนกับถูกกำหนดปลายทางเอาไว้แล้วโดยคน 2 คน ซึ่งไม่มีใครล่วงรู้หรอกว่า มันจะสั้นจะยาวแค่ไหน จริงมั๊ยล่ะคะ?
ความแน่นอนก็มีความไม่แน่นอนอยู่ในตัวมัน
ทุกอย่างเริ่มต้นก็ต้องมีจบ...วันนี้ฉันจึงมีความสุข ถึงแม้ว่าเราจะเลิกราห่างกันไป
แต่อย่างน้อย ฉันก็ไม่เสียใจ ในสิ่งที่ฉันทำ...มีวันที่เลวร้าย มีวันที่สวยงาม
มีวันที่ว่างเปล่า สุขก็อยู่กับเราไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับเราไม่นาน ความสุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
ความทุกข์ก็เช่นเดียวกัน วันนี้ฉันมีความทรงจำที่ดีระหว่างเรา ฉันจึงมีเรื่องให้นึกถึงวันดีดีมากมาย
และฉันก็ได้ยิ้มให้กับความทรงจำนั้น แม้ว่ารักต้องจบลงแต่ความทรงจำของความรักก็ยังคงเป็นสิ่งที่สวยงามสำหรับฉันเสมอ...ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันได้รู้จักความรัก
ได้สัมผัสกับสิ่งที่สวยงาม…ได้มีความทรงจำที่ดีดี…และได้ยิ้มเมื่อคิดถึงรักครั้งนั้น…
บางทีเส้นทางชีวิตของฉัน
อาจสอนให้เรารู้ว่า สิ่งที่ผิดพลาดในอดีต อาจจะไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ก็จริง แต่ปัจจุบันนั่นแหล่ะที่เราต้องทำให้ดีที่สุด
“วันพรุ่งนี้ยังมีเสมอ”
อยู่ที่ว่าเรานั้นได้อะไรจากบทเรียนแห่งชีวิตที่ผ่านมาต่างหาก
บางทีเราก็คิดได้สองมุม เราต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด
เพราะเราไม่รู้ว่าจะมีวันพรุ่งนี้สำหรับเราหรือไม่ หรืออีกในมุมหนึ่งก็คือ เราต้องไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคใดๆ
และต้องพร้อมลุกขึ้นใหม่ ไม่มีคำว่าสายเกินไปสำหรับการเริ่มต้นและแก้ไข
คนบางคนเลือกโอกาสเพื่อที่จะพิสูจน์ความสามารถให้กับตัวเอง
แต่คนบางคนก็เลือกคำที่จะแก้ต่างให้ตัวเองไปวันๆ ฉะนั้นแล้ว
เราต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุดก่อน และบอกตัวเองว่าวันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับการเริ่มต้นกับสิ่งใหม่ๆ
เราเปลี่ยนเมื่อวานไม่ได้ และเรายังกำหนดอนาคตไม่ได้
เราต้องทำวันนี้ของเราให้ดีที่สุดก่อน หากมีอะไรผิดพลาด ก็เปิดใจยอมรับมัน
และเรียนรู้ข้อผิดพลาดเพื่อที่จะนำไปแก้ไข และพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ...ทำวันนี้ให้ดีที่สุด
แล้ววันพรุ่งนี้ก็จะดีเอง...
หลังจากไฟไหม้บ้านครั้งนั้น
ฉันก็ใช้ชีวิตแบบเด็กหอทั่วๆ ไปแต่ไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกนะคะ
คุณพ่อค่อนข้างเป็นห่วงลูกสาว อิอิ... ฉันอยู่กะเพื่อสาวคนสนิทที่สุดคนหนึ่ง
เรามักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ เรียนด้วยกัน กินด้วยกัน แล้วก็นอนด้วยกัน อะอ่ะ
อย่าคิดลึกเชียวนะคะ!! คบกันมาปีนี้ก็ 12 ปี ได้แล้วมั่ง...
การใช้ชีวิตเด็กหอร่วมเวลา 7-8 ปี
ของฉัน ค่อนข้างเรียบง่าย กินง่าย อยู่ง่าย ว่างั้นเถอะเสาร์-อาทิตย์ก็กลับบ้าน
วันจันทร์ถึงวันศุกร์ก็มาเรียนหนังสือตามปกติ(ตอนนั้นยังขอเงินพ่อแม่ใช้อยู่เลย)
แต่ก็มีบางครั้งที่ไปเที่ยวกันตามประสาวัยรุ่น ช้อปปิ้ง ดูหนัง ฟังเพลง เที่ยวตามผับตามบาร์
ดื่มบ้างเล็กน้อย ใช้ชีวิตแบบสนุก ไปวันๆ โดยไม่ซีเรียสอะไรสักเท่าไหร่...(แต่ไม่ใจแตกนะจ๊ะ..อิอิ)
แต่ฉันก็ไม่เคยทิ้งการเรียน ยังอยู่ในเกณฑ์ดีมาตลอด จึงไม่เป็นที่น่าหนักใจของผู้ปกครองนัก....ฉันเรียนจบชั้น
ปวช.3 ปี แล้วเรียนต่อ ปวส.อีก 2 ปีมีเพื่อนที่สนิท
แบบว่าซี้สุดๆ อยู่ด้วยกัน 5 คน
แล้วพวกเราก็เรียนห้องเดียวกันโดดเรียนด้วยกันแล้วก็ไปมั่วสุมเล่นไพ่ที่หอพักของฉันเองแหล่ะ
(อันนี้พฤติกรรมไม่ดีนะคะ)
ช่วงระยะเวลา 5
ปี ที่ฉันอยู่กับเพื่อนๆ นั้น เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด
ทั้งเรียน ทั้งเล่น คละเคล้ากันไป
ถึงแม้ตอนนี้พวกเราต่างก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของใครของมัน แต่พวกเราก็ยังติดต่อกันเรื่อยมา...
จวบจนเวลาล่วงผ่านเลยไป ฉันก็ต้องกลับมาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในห้องพักตามลำพัง
บางครั้งก็รู้สึกเหงา หว้าเหว่ แต่ก็ไม่ถึงกับว่าซึมเศร้า เพราะคิดว่าชีวิตของฉันยังมีอะไรอีกตั้งเยอะแยะที่ยังไม่ได้ทำ
จะมั่วมานั่งซึมเศร้าไม่ได้ เพราะในเมื่อชีวิตเรายังมีลมหายใจอยู่ก็ต้องก้าวเดินต่อไป... "ถ้าผูกตัวเองติดกับใครก็จะอยู่ไม่ได้ถ้าขาดเขา"
